ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ, ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ & ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΔΙΚΑΙΟΥ

Την ίδια στιγμή που η Κυβέρνηση επαίρεται για το δήθεν κατόρθωμα της ρύθμισης των δόσεων στην καταβολή των οφειλών, εισάγει, αντίθετα με τα όσα εισηγούνται ο νομικός κόσμος και η δικηγορική και δικαστική κοινότητα, προς ικανοποίηση των επιταγών της τρόικας και των τραπεζών, ένα νέο καθεστώς ομηρίας και εξαθλίωσης των Ελλήνων πολιτών.
Οι πλειστηριασμοί fast track, πολλαπλές και ηλεκτρονικές κατασχέσεις, εκποίηση των ακινήτων των οφειλετών σε τιμές απαξίας, ενίσχυση των προνομίων των τραπεζών έναντι των εργαζομένων και του Δημοσίου, ουσιαστική ακύρωση της ένδικης προστασίας και της δικονομικής άμυνας προς όφελος των πιστωτών, βουβές δίκες στα χαρτιά χωρίς μάρτυρες, υποβάθμιση του θεσμικού ρόλου του δικηγόρου ως νομικού συμπαραστάτη του πολίτη, είναι μερικές από τις αλλαγές με τις οποίες οι εμπνευστές της επιχειρούν να πλήξουν ξανά την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την αξιοπρέπεια των λειτουργών και συλλειτουργών της, και κυρίως να διαιωνίσουν την αδικία σε βάρος των πιο αδύναμων πολιτών, υπονομεύοντας κάθε προσδοκία δίκαιης δίκης.
Συγκεκριμένα (όπως επισημαίνει στην ανακοίνωσή της η Ολομέλεια των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας):
1. Οι ρυθμίσεις πέραν του ότι είναι σε πλείστες όσες περιπτώσεις και πρακτικά ανεφάρμοστες, άλλως δυσχερώς εφαρμόσιμες, παραβιάζουν θεμελιώδεις αρχές της δίκαιης πολιτικής δίκης, όπως είναι η αμεσότητα, δημοσιότητα και προφορικότητα της διαδικασίας, η διεξαγωγή της δίκης κατ’ αντιμωλία, η ισότητα των διαδίκων, η ισοπλία, το δικαίωμα άμυνας κ.ά.
2. Με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις η δίκη από δημόσια, προφορική και άμεση, μετατρέπεται σε διαδικασία άψυχη, άχαρη, μυστική και έμμεση. Οι διάδικοι, από ζώντα υποκείμενα της δικαστικής διαδικασίας, καθίστανται κομιστές εγγράφων, σε μία διαδικασία κατά την οποία η φυσική τους παρουσία μάλλον καθίσταται οχληρή. Από τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων αφαιρείται το θεμελιώδες στοιχείο της θεσμικής τους υπόστασης – το συνηγορείν σε δικαστήριο. Εχέγγυα θεσμικά, τα οποία συγκροτούν τον πυρήνα του θεσμού της απονομής της δικαιοσύνης (θεσμική υποχρέωση του δικαστηρίου να μορφώσει άμεση και προσωπική – βιωματική αντίληψη αναφορικά με τα μέσα αποδείξεως) αντιμετωπίζονται πλέον ως εξοβελιστέα διαδικαστικά εμπόδια, που επιφέρουν χρονοτριβή. Εύλογα, πλέον, γεννάται ο φόβος, ότι η εξυπηρέτηση του δικαιοπολιτικού σκοπού της ταχύτητας στην απονομή της δικαιοσύνης θα πλήξει καίρια θεσμικές εγγυήσεις του πυρήνα της υπόστασής της. Στο βωμό της ταχύτητας, κινδυνεύει να θυσιαστεί η δικαιοσύνη.
3. Η ριζική αναμόρφωση του σταδίου της προδικασίας, στο πλαίσιο της διαγνωστικής δίκης ενώπιον των πρωτοβάθμιων δικαστηρίων, θα αποδειχθεί για μία ακόμη φορά ατελέσφορη – βλ. τις πρόσφατες μη υλοποιηθείσες «ευχές» του νομοθέτη για συζήτηση υποθέσεων και την έκδοση αποφάσεων εντός συντομότατων προθεσμιών – αν δεν συνοδευθεί από τις απαραίτητες υλικοτεχνικές υποδομές. Κατά μείζονα λόγο δεν μπορεί να γίνεται λόγο για έκδοση αποφάσεων ασφαλιστικών μέτρων εντός 48 ωρών και μάλιστα με τις συνταγματικά αίολες συνοπτικές αιτιολογίες.
4. Οι ένορκες βεβαιώσεις, «μέσο αποδεικτικό» επισφαλές, μειωμένης αξιοπιστίας και επικίνδυνο, de facto υποκαθιστούν τις μαρτυρικές καταθέσεις ενώπιον του δικαστηρίου υπό τον άμεσο έλεγχο όλων των παραγόντων της δίκης, με ταυτόχρονη κατάργηση των αρχών της προφορικότητας και της αμεσότητας.
5. Η προτεινόμενη εφαρμογή της μη αρμόζουσας, εν προκειμένω, «ελαστικής» διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων στις δίκες της αναγκαστικής εκτελέσεως, συνοδευόμενη μάλιστα από την κατάργηση της άσκησης ενδίκων μέσων, εισάγει αδικαιολόγητη εξαίρεση από τον πάγιο και γενικό κανόνα της άσκησης ενδίκων μέσων με περαιτέρω συνέπεια τη δημιουργία αντιφατικής νομολογίας, την ανασφάλεια και αβεβαιότητα δικαίου, χωρίς να παρέχεται η δυνατότητα αποκαταστάσεως της ενότητας της νομολογίας από το ακυρωτικό.
6. Τέλος, η θεσμοθέτηση του συστήματος των πολλαπλών κατασχέσεων, θα προκαλέσει μια αδικαιολόγητη και με δυσανάλογες οικονομικές συνέπειες επιβάρυνση των δικαιούχων με πολλαπλά δικαστικά έξοδα (περισσότερες ανακοπές, έξοδα μη διενεργηθησόμενων ή άκαρπων πλειστηριασμών κ.λπ.).
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΠΗΤ θεωρεί τον αγώνα των δικηγόρων αγώνα όλων των πολιτών, όλων των εργαζομένων και ανέργων ενάντια στην καταστρατήγηση αναφαίρετων Συνταγματικών δικαιωμάτων που καταστρατηγούνται και καταργούνται και που αφορούν στην ουσία της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και στην διεκδίκηση ενώπιον των θεσμών της των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Ιδιαίτερα προκλητική είναι η μνημονιακής έμπνευσης κατάργηση της προνομιακής προστασίας των εργατικών απαιτήσεων σε μια πτωχευτική διαδικασία ή έναν πλειστηριασμό, αφού οι επίμαχες ρυθμίσεις του νέου νομοσχέδιου αντιστρέφουν την μέχρι τώρα διαδικασία με τις τράπεζες να προηγούνται έναντι των υπόλοιπων πιστωτών!
Με την απαράδεκτη αυτή επιχειρούμενη αλλαγή ουσιαστικά αφαιρείται από τους εργαζόμενους και τα ασφαλιστικά ταμεία η ελπίδα, σε περίπτωση πλειστηριασμού ή πτώχευσης μιας επιχείρησης, ικανοποίησης, έστω σε κάποιο ποσοστό, των οφειλόμενων δεδουλευμένων στους εργαζόμενους και εισφορών στο δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Η σχετική, απόλυτα αντεργατική και αντιδημοκρατική, αλλαγή του Κώδικα που αφορά κάθε πολίτη καθώς συνεπάγεται επιπτώσεις στην άσκηση θεμελιωδών δικαιωμάτων του, κατατέθηκε την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή, ενώ οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, αντιδρώντας και σ’ αυτή την απαράδεκτη ρύθμιση, έχουν ήδη κηρύξει αποχή.
Σε μια συνεχιζόμενα κρίσιμη περίοδο για την ελληνική κοινωνία, η κατάθεση μιας τροπολογίας που θεωρεί ισχυρότερο το δίκιο του τραπεζίτη από εκείνο των εργαζομένων και από εκείνο του δημοσίου και των πολύπαθων ασφαλιστικών ταμείων, είναι αν μη τι άλλο απόδειξη μιας κυβέρνησης που νομοθετεί κατ’ επιταγή και κατ’ εντολή του τραπεζικού συστήματος και των βαρόνων του χρήματος.
Το Δ.Σ. της ΕΣΠΗΤ εκφράζει τη στήριξή του στην αποχή των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας και καλεί την κυβέρνηση να σεβασθεί τον θεσμό της Δικαιοσύνης και να αποσύρει μια τροπολογία έκτρωμα που παραβιάζει συνταγματικά δικαιώματα και καταλύει το κράτος δικαίου.